Ingeborg in India

Zeepfabriek in gebruik!

2010-06-09T13:09:00.000-07:00

Veel herinneringen aan mijn tocht naar India komen de laatste tijd boven. Het is bijna een jaar geleden dat ik vertrok (16 juni). Ik vind het dan ook fantastisch dat ik vandaag berichten uit India ontvang met foto's van de zeepfabriek. Op de vloer liggen tegels, de machines staan erin en zeep wordt geproduceerd. Het gebouw wordt ook gebruikt om olie van cocosnoten te maken. Het zien van de foto maakt me wel heel nieuwsgierig om het gebouw te gaan bekijken. Maar een bezoek aan India laat nog even op zich wachten.

Nederland

2009-12-18T05:17:00.000-08:00

Nederland is koud. Ik ben blij dat er gisteren sneeuw is gevallen, dat maakt de kou voor mij een stuk dragelijker. Het is prachtig met de lichtblauwe lucht. Een landschap dat ik in India niet kon zien.
Hans en ik zijn vrijdag 11 december veilig in Brussel geland. We waren 15 minuten te vroeg en de koffers kwamen ook snel. Mijn ouders haalden ons op. Ik vond het apart dat het om 8:00 's morgens nog donker was. In India komt de zon tussen 6:00 en 6:30 op, of het nu winter of zomer is. Hans had aan het eind van onze vakantie een verkoudheid in India opgelopen. Temperatuurverschillen tussen airco's en buitentemperatuur, tocht door openstaande ramen en vieze lucht in Chennai beïnvloeden de gezondheid. Terug in Nederland begon het met onze aankomst ook te vriezen. Hans is iets langer verkouden geweest dan ik, maar ondertussen zijn we beiden weer op de been.
Hans is weer aan het werk. Ik ben aan het solliciteren. Dat verloopt voorspoedig. We zien uit naar de feestdagen. We kijken terug op een bijzonder jaar en zijn benieuwd wat het komend jaar gaat brengen.

Paniyur zeepfabriek

2009-12-08T21:17:00.000-08:00

Terug in Paniyur was ik blij te zien dat ze hier niet stil hebben gezeten. Het dak is op de zeepfabriek geplaatst. Aan het einde van de week is deze naar verwachting uitgehard. Dan moet er binnen nog het een en ander afgewerkt worden.De dames zijn intensief zeep aan het maken. Het ruikt lekker naar de geurolie die in de zeep verwerkt wordt. Enkele staffmembers zijn naar Kerala om daar in een zeepfabriek training te krijgen om zeep te maken.
Twee van de drie bestelde straatlantaarns op zonenergie zijn geplaatst. Ze verspreiden aangenaam licht in de donkere nachten. Vier extra zonnepanelen worden waarschijnlijk vandaag geplaatst. Er blijft sponsorgeld binnenstromen. Echt fantastisch. Een bedrag is door de smallgroup verzameld en heeft als doel enkele tft schermen in het computerlokaal. TFT schermen gebruiken minder energie. Door deze energiereductie kunnen alle computers op solarpower aangesloten worden.
Donderdag op vrijdag nacht (10-11 december) vliegen Hans en ik terug. Om 1:35 's morgens vertrekt het vliegtuig uit Chennai (Jet airways, 9w226). Naar verwachting landen we om 7:50 in Brussel, waar mijn ouders ons ophalen.

Vakantie

2009-12-08T20:54:00.000-08:00

Via Madurai zijn we naar het zuidelijkste punt van India gereisd. Kanyakumary is de plaats waar een kerk staat die elke morgen om 6:00 een mis via de luidsprekers ten gehore brengt. De plaats is bekend om de bijzondere zonsopgang en -ondergang.Vervolgens zijn we met een taxi naar Kerala gegaan, waar we vier dagen in een beachresort in Varakala geluierd hebben. We sliepen in een traditionele Keralaanse cottage.

Na het beachresort zijn we in Allapey op een boathouse gestapt. Het leek net varen in Friesland, alleen dan met palmbomen langs de kade en de zeilen ontbraken op de boot.In friesland heb ik ook nooit verse kreeft laten vissen, om vervolgens als avondeten geserveerd te krijgen. Het was erg ontspannen.
Met de trein zijn we daarna naar Koichi gegaan. Daar hebben we een 'dutch cementry' bezocht en een kerk waarin Nederlanders begraven zijn. Erg bijzonder om in India Nederlandse grafstenen te lezen. Koichi is een havenstad. Met een soort bootbus verplaatsten we ons voor 2,50 rupees (68 rupees = 1 euro) per persoon tussen het vaste land en het eiland Fort Koichi.Naast Nederlanders, hebben in Koichi Portugezen en Chinezen gewoond. Van de Chinese invloeden vormen Chinese visnetten een bekende attractie. Met een nachttrein zijn we in 12 uur van Koichi naar Chennai gereisd. Weer een nieuwe ervaring, slapen bij het geluid van een denderende, toeterende trein. Deze trein is een zogehete 'superfast train'. Dat betekent in India dat de trein 12 uur doet over een afstand van 686 km. Tot het laatste moment was het spannend of we in de trein konden. We hadden de tickets laat gekocht, waardoor we op een wachtlijst stonden. Gelukkig wisten we 3 uur van tevoren dat we toch plaatsen hadden. Vanuit Chennai zijn we met een bus naar Pondicherry gegaan om de laatste dagen in franse sferen door te brengen.

Het hotel waar we zaten was net 1 maand open. Ze serveerden een fantastisch ontbijt op het dakterras.

Vakantie

2009-11-29T23:16:00.001-08:00

Wij zijn momenteel in Varkala, een beach resort aan de onderkant van de westkust van India.
Lekker relaxen, leuk huisje gehuurd 'traditional Kerala style' (incl. enkele rat en kakkerlak :-S ).
Verse vis en kreeft zo uit de zee, prachtige uitzichten. Gelukkig blijft de drukte en het lawaai van de steden ons hier bespaard.

Vanuit Chennai zijn we vertrokken naar Madurai. We zaten in de trein tweede klas, qua ruimte en comfort zoiets als de oude hondekoptreinen bij ons. Een leuke belevenis en we hadden een leuk gesprek met een lokale meneer. Wel een enorme oefening in geduld, 7 uur achter elkaar rechtop op een klein bankje...
We zaten in een hotel waar het geen minuut stil was: tot 3 uur 's nachts getoeter voor de deur, vanaf 5 uur een moskee, daarna een kerk met ipv een kerkklok een soort ringtune en binnenin het hotel zowel verbouwingsactiviteiten als een lift waar Berdien Stenberg uit schalde zodra ie in beweging kwam.
Er was een prachtig tempelcomplex en een oud paleis waar 's avonds een lichtshow werd gehouden icm wat historische vertellingen.
Ook stond elke ochtend dezelfde tuktukdriver op ons te wachten, dat was wel zo makkelijk.
We hebben er ook een mooi Kashmiri vloertapijt gekocht, het onderhandelen kostte wel een middagje...

Kanyakumari was de volgende plaats, het ligt op het zuidelijkste puntje van India. In april zou je er tegelijk de zon zien kunnen ondergaan en de maan zien opkomen. Een ander boek sprak weer van een gelijktijdige zonsop- EN ondergang, maar dat leek me wat stug. We vonden weer een leuk hotelletje met mooi uitzicht over het strand vol vissersboten. Dit keer een moskee en een grote RK kerk, die vanaf 6 uur een hele mis op een krakend bandje uitzond. In tamil taal uiteraard en elke dag dezelfde mis, inclusief een doorstart van een haperende plaat met gezang.

Vanaf daar zijn we binnendoor gereden met een Hindustan Ambassador taxi, een soort Fiat uit de jaren vijftig met een comfortabele achterbank met stalen veren. De provincie Kerala is veel groener en koeler dan Tamil Nadu, waar we tot nu toe verbleven. Rubebrbomen, tabak, kokospalmen, ananasplanten etc..

Komende week huren we een 'houseboat' voor een dagje. Daarmee kan je een trip door de backwaters maken, een deltagebied.
We vermaken ons best en leren veel over India.
Tot over twee weken!

Samen

2009-11-21T06:39:00.000-08:00

Hans is donderdag op vrijdag nacht veilig gearriveerd. De koffer kwam snel, dus om 00:45 zagen we elkaar weer in levende lijve. Vrijdag slapen en de omgeving van het CWDR kantoor doorgewandeld. 's Avonds gegeten bij Balakrishnan en Renuka, de directrice van CWDR. Vanmorgen hebben we een bijeenkomst voor kinderen, georganiseerd door CWDR. Vervolgens naar Paniyur. Om 17:00 kwamen de kinderen aan wie ik engels heb geleerd. We hebben er een leuk feestje van gemaakt. Maandag gaan we met de trein naar Madurai. Vervolgens is het plan om via het zuidelijkste punt van India naar Kerala te reizen.

Na regen komt zonneschijn

2009-11-17T05:33:00.000-08:00

Hoera! Vandaag heeft de staff zelf zeep gemaakt, zonder dat ik erbij was. Eindelijk zelfstandig en niet in afwachting van wat ik zeg dat er gedaan moet worden. Het resultaat ziet er goed uit en ruikt lekker.

Daarnaast zijn vijf metselaars gearriveerd die deze hele week blijven om aan de constructie te werken. Ambachtelijk en een beetje primitief wordt elke steen nauwkeurig gelegd. Cement wordt met de voeten gemixed.

Er is veel regen gevallen. Op de foto zie je water waar in het droge seizoen zout gewonnen wordt. Deze weg heeft enkele dagen onder water gestaan. Het uitblijven van activiteiten in samenhang met de regen, baarde bij mij toch zorgen. Ik ben dan ook zeer blij met deze ontwikkelingen en krijg goede hoop in de toekomstige ontwikkeling van de zeepfabriek.

Zelf maak ik momenteel een rapport met mijn toekomst ideeen voor de zeepfabriek. Ik verwerk daar ook al de input in die ik voor de verpakkingen heb binnengekregen. Erg leuk en inspirerend om de input van studenten uit Delft te zien. De tekeningen zijn sprekend. Nu is het aan de mensen hier om het op te pakken. Loslaten vind ik niet een van de makkelijkste dingen, maar de activiteiten van vandaag geven mij goede moed.

Nog twee nachtjes slapen en dan komt Hans. Het voelt toch wat vreemd aan om binnenkort weer in het koude Nederland te komen. Hier loop ik nog steeds in 'zomer' kleding rond. Als het regent koelt het wel wat af, maar het is weer warm zodra de zon schijnt.

Werkzaamheden

2009-11-15T05:28:00.000-08:00

Dagen met zon en met regen wisselen elkaar af. Zaterdag zijn de fundamenten voor drie solarpower lantaarnpalen gemaakt. Mij is beloofd dat uiterlijk woensdag de lantaarnpalen gemonteerd zijn en vier solarpower panelen op het dak gemonteerd. Ik zie er erg naar uit! Hierdoor wordt de overlast door het uitvallen van energie aanzienlijk verminderd.
De constructie loopt door de regen wel vertraging op. Ik hoop dat het gebouw toch voor 11 december klaar is. Donderdagavond/nacht mag ik Hans ophalen van Chennai Airport. Ik zie er erg naar uit. We zijn van plan rond te reizen door zuid India.

Regen, regen, regen

2009-11-08T20:30:00.000-08:00

Op het moment dat ik dit bericht schrijf schijnt de zon, na 4 dagen regen. Monsoon rains hebben Paniyur bereikd. Zaterdag was ik naar Chennai. Continu regen. De straten stonden vol water. Modder, vermengd met afval. Daar loop je doorheen, alsof er niks aan de hand is.
Deze periode is wel een een waardevolle aanvulling is op mijn verblijf hier. Ik ervaar de voor en nadelen. Water maakt de grond vruchtbaar. Water wordt niet goed afgevoerd, waardoor alles overstroomt. Daken lekken. Alles is klam. Kleding kan niet gewassen worden. Bouwconstructies liggen stil. Regen levert mooie foto's op. De natuur is fris en groen.

In Paniyur gaat het leven door. Afgelopen week was Janna in Paniyur. Zij is een duitse vrijwilligster van CWDR. Ik heb haar in Chennai office ontmoet en uitgenodigd om de werkzaamheden hier te ervaren. De omgeving, werkzaamheden en werkmentaliteit zijn anders dan in Chennai. Janna heeft drie dagen videotraining gegeven.
Tussen de buien door gaat de constructie van de zeepfabriek gestaag door. Na de bouw van de houten steiger, zijn afgelopen weekend de eerste stenen gemetseld. Op dit moment worden stenen verplaatst en misschien wordt er ook weer gemetseld vandaag. Zeker is het pas, als het plaatsvindt. De bouwers mogen van geluk spreken dat ik niet de bouw begeleidt, want ik zou ongeduldig reageren op het uitstellen van de werkzaamheden. Maar ja, metselen voordat een grote regenbui zich op het metselwerk stort, levert ook geen goede kwaliteit op.
Op deze foto is de fundering voor de solarpower straatverlichting te zien. Van het sponsorgeld zijn vier zonnepanelen en drie straatlantaarns aangeschaft. De straatlantaarns zijn autonoom en verbeteren de veiligheid van het kantoor. Op de vier panelen worden computers, verlichting en ventilatoren aangesloten.

Regenseizoen

2009-11-02T00:03:00.001-08:00

Als Nederlander ben ik wel gewend aan regen. Toch voelt het hier wel anders. Het blijft warm, ondanks de regen. De donder van het onweer veroorzaakt trillingen van de vloer. Het regent binnen soms even hard al buiten. Tja, dat laatste ligt vooral aan de dakconstructie. Omdat het dak hoog is, en er geen hoogwerkers beschikbaar zijn, moet een reparateur over het dak klimmen voor de reparatie. De kans is dat groot dat hij meer schade aanbrengt dan reparatie.

De regen is goed voor de planten, de tuin is lekker groen. De bouwwerkzaamheden worden wel vertraagd door de regen. De start van het echte metselwerk wordt dagelijks uitgesteld, inclusief excuses naar mij toe dat ze nog niet begonnen zijn... In ploegendienst worden momenteel de bouwmaterialen verplaatst van de voor- naar de achtertuin. Zwaar werk, wat allemaal met de hand gedaan wordt. Zowel vrouwen als mannen doen dit zware werk.

Prathabanama

2009-10-29T05:21:00.000-07:00

Deze onmogelijk uit te spreken naam behoort toe aan een kleine village in Zuid India. De NGO Yusuf Meherally Centre produceert hier onder andere zeep, olie, tassen, manden, eten, matten en touw met lokale producten en vrouwen. De afgelopen dagen heb ik met de staff de plek bezocht. Een rit van circa 250km, waar we meer dan 5 uur over gedaan hebben. Dat is hier heel normaal. Het busje rijdt niet harder dan 80km en ook de smalle wegen, hobbels in de weg en onverwachte bewegingen van mensen en dieren op en rond de wegen dwingen je langzaam te rijden.

Zo hadden we ook kunnen reizen. Veilig? Nee. Maar bijzonder vind ik wel dat altijd de mannen buiten hangen. Vrouwen worden naar binnen geduwd, kiezen een andere bus of reizen niet.

YMC maakt hier nog geen zeep voor de huid. De zeep die je hier ziet wordt gebruikt voor de afwas. Het proces is eenvoud en eisen aan deze zeep zijn lager dan eisen voor lichaamszeep.
Een aparte ruimte is ingericht als laboratorium. Hier wordt de kwaliteit van zeep, etenswaren en olie getest. Echt iets wat hier in Paniyur ook opgericht moet worden, naar mijn idee. Een machine waarin van allerlei producten olie gemaakt kan worden. Hier wordt sesamzaad verwerkt tot olie. Vervolgens wordt het aftreksel van het sesamzaad verkocht of verwerkt in bijvoorbeeld voedsel.Big business waren de verschillende chips soorten die de vrouwen maken. Het wordt gefrituurt, verpakt in zakjes van 75gram en verkocht voor 5 Rs per stuk.

Van jute worden tassen genaaid.Manden van palmbladeren. Deze training heeft CWDR ook aan haar leden gegeven.

De resten van kokosnoten worden in India meestal gebruikt om vuur te maken om bijvoorbeeld te koken. Vuur stoot CO2 uit. Deze NGO heeft machines waardoor de resten omgezet worden in verschillende producten. Eerste wordt het draadachtige materiaal aan de binnenkant met een machine verwijderd van de harde schil. Harde delen worden eruit gehaald en het materiaal wordt verwerkt tot touw. Veel touw wordt gebruikt door vissers. Verder verwekt de NGO het touw tot deurmatten in het frame dat hier te zien is.Het touwachtig materiaal wordt ook gezeefd. De kleine delen die je hier ziet zijn vruchtbaar en daardoor bruikbaar om te verwerken in de grond van tuinen.
Er zijn overeenkomsten tussen Prathabanama en Kuthambakkam die het welslagen van deze projecten beinvloed.

De betrokkenheid van de Panchayat (overheid) is bij beide projecten intensief. De Panchayat staat achter het verbeteren van de lokale economie en stimuleert de bevolking deze lokaal geproduceerde produkten te kopen.
Daarnaast werd bij beide NGO's (een deel van de) zeep geproduceerd nadat er concrete vraag naar was.
Verder worden de werkzaamheden verdeeld over 5 tot 10 verschillende villages.
Beide NGO willen fondsen inzetten om de projecten verder te ontwikkelen en vragen mij support in hun projecten.

Verschillend wordt omgegaan met de financiering van de arbeid van de vrouwen. In Kuthambakkam betaalt de NGO loon aan de vrouwen. In Prathabanama worden de trainingen voor de vrouwen betaald en een eerste betaling om het project van de grond te krijgen. Vervolgens is het project zelfstandig en wordt de winst van de producten verdeeld over de vrouwen die aan het producte gewerkt hebben. Dit is niet zomaar gedaan. De NGO is gestart na de tsunami (2004) en vol trots konden ze zeggen dat de meeste projecten dit jaar zelfstandig draaiden.

Ik ben erg tevreden met het verloop van deze excursie. De staff heeft veel gezien en verschillende indrukken gekregen van wat er mogelijk is. Ze hebben allemaal aangegeven wat hen het meest geraakt heeft en welke actie ze gaan ondernemen.

Ik blijf me verbazen hoe ontspannen Indiase mensen slapen in vervoermiddelen. Schokken, remmen, slingeren, het lijkt hen niet te beinvloeden, ze slapen gewoon door. Een groot voorbeeld hoe je met de Indiase omstandigheden kunt omgaan. Gewoon laten gebeuren en jezelf blijven. Niet reageren op dingen die je niet of moeilijk kunt beinvloeden. Ik heb geen oog dicht gedaan tijdens de reis...

Ben je creatief? Ontwerp de verpakking voor de zeep

2009-10-21T06:13:00.000-07:00

BEN JE CREATIEF?

Ontwerp de verpakking voor ecologische zeep uit de Indiase fabriek die nu gebouwd wordt.

ONTWERPVRAAG
Om de zeep te kunnen verkopen is een verpakking nodig. Heb jij ideeën over het uiterlijk of het materiaal van de verpakking, laat dan van je horen! Gebruik van duurzame, lokale, recyclebare materialen vind ik belangrijk. Let er op dat kosten bespaard worden door gebruik van zo min mogelijk verschillende kleuren. Er leven ideeen om een naast zeep op termijn ook zelf papier te ontwikkelen.

PRODUCTINFORMATIE
De afmeting van zeep is circa 7,5x5,5x2,5 cm.
Op de verpakking moet vermeld worden:
-Naam: Convert Soap
-Productbeschrijving: ‘This soap is made from organic coconut oil, palm oil, natural essential oils, and castor oil and it is enriched with natural glycerin due to cold process.’
-‘Centre for Women’s Development and Research’
-Paniyur, India
-www.cwdr.org.in

INLEVERDATUM
Inleverdatum is uiterlijk 10 November 2009.
Stuur je ontwerp en ideeën in pdf-formaat naar:
Verpakking@ibrouwer.nl

Hier op de campus heb ik vandaag de vraag ook uitgezet. Het was even moeilijk om in het plaatje een verpakking te zien. Na wat knip en plakwerk werd duidelijk waar het naartoe ging. Er komen zeer fleurige ontwerpen terug. Ik zie uit naar jullie inzendingen!

Stenen gearriveerd

2009-10-21T05:54:00.000-07:00

Ik begon me al zorgen te maken over het verloop van de bouw van de zeepfabriek. Mij was gezegd dat de stenen maandag kwamen, toen werd en dinsdag, vanmorgen nog steed niets. Rond 13:00 ging de telefoon. Ravi, met de mededeling dat de stenen er nu aankwamen. Ik was helemaal blij. 5000 stuks. Voldoende om het project af te bouwen. Morgen en overmorgen worden nog meer materialen, onder andere voor het dak aangeleverd. Erg leuk om zo dicht bij de bouw betrokken te zijn. Praktische problemen, zoals de vrachtwagen die niet door de poort kan. Het hoort er allemaal bij. Het doet me een beetje herinneren aan het Sloelijn project, maar dat was een vele malen groter spoorproject, waarbij ik niet zelf betrokken was bij de aan- en afvoer van materialen. Er is ook een vrouw bij die met gemak vier stenen naar van de vrachtwagen naar de man op de grond gooit. Naar verwachting gaat de bouw dan toch echt maandag van start, als al de materialen aangeleverd zijn. Ik heb zelf wat tips gegeven, zoals aanbrengen van een tegelvloer en ingebouwde banken langs de muur, met geintegreerde opbergruimte. Hans mag de fabriek openen, want het is de gewoonte dat een gast dat doet. Mij zien ze al niet meer als gast. Hans heeft gisteren een ticket hier naartoe geboekt. Hij vliegt vrijdag 19 November. Wat zie ik er naar uit hem weer beet te mogen houden :)

Project zeepfabriek

2009-10-19T06:16:00.000-07:00

De afbouw van de zeepfabriek begint vormen aan te nemen. Dit weekend zijn struiken rond het gebouw weggekapt. Stenen worden morgen aangeleverd. De eerder vertoonde houten palen zijn wat netter gestapeld. Woensdag gaat de bouw als het goed is beginnen. Ik leg de ontwikkeling vast op film en zal zodra ik nieuwe foto's heb, deze uploaden. Verder denk ik hard na en overleg over besteding van het bedrag dat binnen is gekomen. Mijn voorkeur gaat uit naar bronnen voor renewable energy, maar de aanvangsinvestering voor bijvoorbeeld zonneenergie is hoog. Ik denk dat het afhangt van reacties van fondsen die ik heb aangevraagd, of het bedrag voldoende is om dit te kunnen doen. Andere voorstellen zijn een opleiding/school programma opstarten voor meisjes, het computerlokaal upgraden, inkomsten genererend programma voor vrouwen opstarten of een kinderopvang opstarten. Ik sta open voor jullie ideeen, reacties en tips.

Happy Diwali

2009-10-16T05:51:00.000-07:00

Morgen is Diwali, het feest van het licht. Het symboliseert de overwinning van licht over duisternis. Iedereen gaat naar zijn of haar familie, draagt nieuwe kleren, eet veeeeeeel zoetigheid en steekt vuurwerk af. Het lijkt wel oud en nieuw, de hele dag door knallen. Ik heb al aardig wat zoetigheid toegestopt gekregen. Ik ben benieuwd naar het vuurwerkspectakel morgen avond. Vanmorgen las ik in de krant dat ook in het Witte huis een Diwali lamp ontstoken wordt. Happy Diwali!

Vipassana

2009-10-14T07:24:00.000-07:00

Vipassana betekent dingen zien zoals ze zijn. Eerste uitdaging is het bewustzijn trainen om aandacht aan 1 ding te besteden. Concentratie van het bewustzijn is het doel. De eerste dag bestond uit zitten en de aandacht richten op de ademhaling. Hoe de adem de neusgaten in- en uitgaat. De tweede dag werd de aandacht gericht op het gevoel van de adem in en om de neus. De derde dag werd de aandacht geconcentreerd op gevoel rond de neusgaten, zoals kou, warmte, trillen, kloppen. Op de vierde dag en de daaropvolgende dagen concentreerden we ons op gevoel in delen van het lichaam en uiteindelijk gevoel over het hele lichaam. Met het observeren van het lichaam probeerden we elk gevoel te herkennen,, groot, klein, prettig, onprettig. Observeren met een kalm en gelijkmoedig bewustzijn. Alles gaat voorbij, alles verandert.

Mijn ervaring draait rond een slapende rechter voet. We zaten in kleermakerszit. Hoe stiller je zit, hoe minder pijnlijk het is. Ik zat zo gespannen dat mijn rechter voet al snel in slaap viel. Mijn aandacht werd getrokken naar mijn rechter voet. Even testen of de tenen nog bewegen, even verzitten om de pijn te verzachten en toch de druk opvoeren om zo stil mogelijk te blijven zitten. De voet werd na een tijdje niet meer wakker in de pauzes. Ik liep rond, bewegen, springen, op mijn tenen staan. Maar ik wilde de meditaties niet missen. Ik probeerde de pijn te vedrukken, maar ik begon me steeds meer zorgen te maken. Na enkele dagen gaf ik aan dat mijn voet niet meer wakker werd. Ik was nog steeds uit alle macht aan het proberen de voet wakker te schudden. De begeleidster maakte mij bewust van mijn reactie op de pijn. Ik reageerde uit angst met zoveel energie. Ik probeerde uit alle macht het onplezierige te ontkennen en wakkerde met mijn reactie angst en pijn aan. Ik begon de pijn te observeren en mijn aandacht te verdelen over onplezierig en plezierig gevoel in het lichaam. Het gevoel van pijn nam af. Ik richte mijn aandacht op de verbetering in de langzaam wakker wordende voet, in plaats van op de nog niet goed functionerende voet. Deze ervaring gaf mij zoveel inzicht in hoe ik mijzelf kan forceren, aanzetten om meer te doen dan goed voor mij is. Verder kwam de eerste dagen vaak de gedachte in mij op dat het saai was. Elke keer als die gedachte er was observeerde ik hoeveel verschillende gevoelens er in het lichaam te voelen zijn en dat deze continu veranderen. En zeker zoveel verschillende gedachten, plezierig en onplezierig, komen en gaan. En elke keer heb ik een keuze in de manier hoe ik hierop reageer. Ik ben ontzettend blij met het inzicht dat rust ontzettend veel inzicht geeft en verhelderend is. Ook verwonder ik me over het inzicht in gevoelens en werking van het lichaam door deze te observeren. V. Balakrishnan heeft mij gevraagd met de staff mijn ervaringen te delen. Sinds mijn reis naar Bangalore ben ik Stephen Covey's book The 7 habits of highly effective people aan het lezen. Deze ervaring en het boek geven een leuke combinatie om de dames aan te zetten zichzelf te onderzoeken. Een dergelijke training spookte al langer door mijn hoofd, maar meestal was de aanleiding dat ik wilde dat de dames veranderde. Nu zie ik in dat ik alleen mijzelf kan veranderen en anderen bewust kan maken van dat dingen anders kunnen. Met de nieuwe bagage voel ik me sterker om een training te geven. Mocht iemand nog tips voor een dergelijke training, dan hoor ik het graag. Nog even een foto van het gebouw waarin we mediteerden. Erg mooi eenvoudig gebouw, wat prettig aanvoelde :) Be Happy!

DONATIES!!!!

2009-10-14T07:06:00.000-07:00

Ik wil jullie graag vertellen wat mijn ervaring tijdens de Vipassana meditatie is geweest, maar het is moeilijk mijn gedachte erbij te houden. Zojuist opende ik mijn email met een bericht van een oud collega van Estrade. Het bericht was een buitengewoon fantastische mededeling dat al de oud collega's van Estrade hun kerstattentie aan het project willen doneren. Hiermee is een bijdrage van 4.060,- euro gekomen! Ik ben een en al kippenvel, lach, overdonderd en weet even niet hoe ik het verder onder woorden kan brengen. Na het checken van mijn bankrekening blijkt dat het totaal nu staat op 7.495,-euro !!!!!!! Wat fantastisch, wat gaaf, wat onverwacht, wat een zegen.

Rust!

2009-10-12T07:47:00.000-07:00

Wat een bijzondere ervaring. 10 dagen niet praten, vroeg opstaan, mediteren. Ongelooflijk wat een concentratie en wat een inzicht dat oplevert. Ik wil er graag meer over vertellen, maar dat wacht nog even tot ik terug ben in Paniyur. Ik begreep dat er onrustgevende berichten Nederland bereikt hebben over overstromingen. Tijdens de meditatiecursus regende het een beetje toen ik aankwam en de dag dat ik weg ging, verder zon. Chennai is een droger gebied. Daar zal het vast geregend hebben, maar geen overstromingen in deze gebieden. No worries! dat is waar ook de hele meditatie om draaide, er zijn plezierige dingen en minder plezierige dingen, observeer ze, ze veranderen.

Kuthambakkam

2009-09-28T04:50:00.000-07:00

Kuthambakkam is een 'village' 40 kilometer van Chennai. De 'Panchayat president' (zeg maar burgemeester) streeft overeenkomstige ideeen na om de lokale economie te stimuleren en lokaal producten te maken. Op internet vond ik informatie hierover en heb een afspraak gemaakt. Ik dacht dat het 40km ten zuiden van Chennai was, maar het bleek 40km ten noorden van Chennai te zijn. Een busreis van bijna 3 uur heen en 4 uur terug met drie keer overstappen hebben we zaterdag ondernomen. Een enthousiast Elango Rangasami deelde zijn ervaringen. We hebben een bezoek gebracht aan de 'campus'. Hier worden eerste hulp producten verpakt. Een mitella voor de wintersport lag al klaar.

Hangmatten worden geknoopt. Circa 7 vrouwen waren aan het knopen. Vrouwen maken het ontstekingsmeganisme dat je in rode gasbrander ziet. De koperen buisjes zijn de basis. Elange heeft contacten gelegd met bedrijven om units naar het dorp te verplaatsen. Hierdoor kunnen vrouwen werken in het eigen dorp. Binnenkort opent een kleine supermarkt waarin de lokale producten verkocht gaan worden. Het was inspirerend om te horen hoe dit dorp transformeert naar een lokaal voorzienende economie. Een belangrijk punt is wel dat Elango gemachtigd is mensen dringend te verzoeken lokale producten te kopen. Een ngo als CWDR heeft deze positie niet. Mensen kunnen gebruik maken van de faciliteiten die CWDR aanbiedt. Het benadrukken van het belang van de zeepfabriek is voor CWDR een grote uitdaging.

Terug in India

2009-09-22T06:50:00.000-07:00

Ondertussen ben ik al weer enkele dagen terug in India. Het voelt vertrouwd. Na het checken van mijn bankrekening blijkt dat er al 2.200,- euro is binnengekomen. Fantastisch! Ik heb dit bedrag gisteren overgemaakt op de rekening van CWDR. Ik verwacht nog meer inkomsten en zie vol spanning uit naar reacties van fondsen die ik heb aangeschreven. Vandaag zijn twee mannen gekomen om het bestaande gebouw te inspecteren en de werkzaamheden te bepalen voor de herontwikkeling. Het vooruitzicht dat het gebouw binnenkort bruikbaar is als zeepfabriek maakt me erg enthousiast.
India is een bekend land voor spiritualiteit en meditatie. Een boek en ervaringen van Balakrishnan, mijn contactpersoon bij CWDR, hebben mij geinspireerd om een Vipassana meditatie cursus te gaan doen. Vanaf 1 oktober 2009 zal ik 10 dagen in een meditatiecentrum in Bangalore verblijven. 10 dagen niet spreken, geen communicatie, tijd voor mezelf. Ik ben erg benieuwd. http://www.dhamma.org/ is de website waar meer over de cursus wordt uitgelegd. Om je een beeld te geven is hier het dagprogramma:

4:00 am		Morning wake-up bell
4:30-6:30 am		Meditate in the hall or in your room
6:30-8:00 am		Breakfast break
8:00-9:00 am		Group meditation in the hall
9:00-11:00 am		Meditate in the hall or in your room according to the teacher's instructions
11:00-12:00 noon		Lunch break
12noon-1:00 pm		Rest and interviews with the teacher
1:00-2:30 pm		Meditate in the hall or in your room
2:30-3:30 pm		Group meditation in the hall
3:30-5:00 pm		Meditate in the hall or in your own room according to the teacher's instructions
5:00-6:00 pm		Tea break
6:00-7:00 pm		Group meditation in the hall
7:00-8:15 pm		Teacher's Discourse in the hall
8:15-9:00 pm		Group meditation in the hall
9:00-9:30 pm		Question time in the hall
9:30 pm		Retire to your own room--Lights out

Dat wordt vroeg opstaan en een uitdaging om in kleermakerszit al de meditatieuren door te brengen.

Kandy

2009-09-18T08:21:00.001-07:00

Kandy was de basis waar vandaan ik de trips naar de ancient cities en naar de theeplantages ondernomen heb. Kandy zelf heeft een prettig koel klimaat. Toen ik aankwam regende het. Dat was de laatste dag van lange tijd regen. Ik heb verder alleen droog zonnig weer gehad. Kandy is gebouwd rond een prachtig meer. Sri lanka is groener en schoner dan India. De mensen zijn ook meer gewend aan buitenlanders en de vrouwen dragen meer 'westerse' kleding. Toch waren er niet veel toeristen. Dit kwam mede doordat ik hier in het laagseizoen was, maar ook de oorlog die voorbij is heeft invloed op het aantal toeristen. Ik heb me geen moment enige dreiging van oorlog of aanslagen gevoeld.Het tweede hostel waar ik verbleef was bij een ouder echtpaar. Ze hebben drie krakend schone tweepersoonskamers met badkamer. 's Morgens ontbijt met toast, ei, jam en een pot thee. Mocht je naar Kandy gaan dan is dit echt een aanrader, Glen 58, SerandaraRd 58 Kandy.Het eerste hotel waar ik verbleef, organiseerde ook uitstapjes voor de gasten. Ik kreeg het gevoel dat ze deze trips heel graag aan mij wilde verkopen en vond dat erg onprettig. Glen organiseert geen uitstapjes, ,maar een zoon van de eigenaren is tuktuk driver. Hij heeft mij terug naar Colombo airport gebracht, een rit van 3 uur. Prettig is dat de tuktuk open is en de wind dus lekker waait, maar het blijft een tuktuk en 3 uur is dan best lang.

Ancient cities

2009-09-18T06:56:00.000-07:00

In drie dagen heb ik de steden Dambulla, Sigiriya, Pollonaruwa en Anuradhapura bezocht. Ik heb een taxi gehuurd om al de plekken te kunnen bezoeken. Prachtige oude architectuur, is vergaan tot ruines. Unesco investeert veel om de overblijfselen te bewaren. In elke plek heeft een lokale gids mij rondgeleid. De gebouwen bestonden veelal uit Boedhistische tempels en uit paleizen. Onderstaande boedha is ontzettend groot en staat op een museum aan de voet van de rotstempel.De rotstempel is een tempel met verschillende grotten waarin beeldhouwwerken van boedha's gecombineerd met Hidoeistische goden aanwezig zijn, gemaakt van zowel hout als steen, uitgehouwen uit de rots. De plafonds en muren zijn prachtig beschilderd. Het waaide hard bovenop de rots, mijn paraplu (tegen de zon) waaide bijna uit mijn handen.

De Boedha in Sri Lanka wordt in drie posities afgebeeld, zittend, staand of liggend. Bijzonder vond ik dat alleen de zittende Boedha in winkeltjes te koop is en niet de liggende of staande Boedha.

Vervolgens ging de reis naar Sigiriya. Daar bezocht ik een paleis, dat later ook als tempel is gebruikt, hoewel er ook verhalen de ronde gaan dat het eerst een tempel was en toen paleis is geworden. Hoe het ook zij, er heeft hier een rijke koning gewoond, die tuinen heeft aangelegd zo mooi als Versailles, waarbij water voor fonteinen en zwembaden gefilterd werd en de kracht voor fonteinen opgewekt werd met gebruik van zwaartekracht.
Er waren 500 vrouwen om de koning en zichzelf te vermaken in de tuinen, zwembaden en de paleiszalen. Van al de 500 vrouwen is een afbeelding op de muur geschilderd. Het vrouwelijk naakt was in latere tijden voor de monniken die in deze ruimten mediteerden te aanstootgevend. Er zijn daardoor nog maar enkele afbeeldingen zichtbaar.
Na het beklimmen van de hele rots, was dit het uitzicht. Hier zou vroeger de slaapkamer van de koning zijn geweest. Een gebouw van 3 verdiepingen. Ook hier waaide het hard, hoewel de gids zei dat het veel harder kon waaien.
De volgende dag naar Polonnaruwa, maar eerst heb ik genoten van een herbal massage.

Polonnaruwa was een vesting waar een Boedhistische monnikengemeenschap leefde. Volgens de gids waren de meeste Boedhistische tempels door een Hindoeistische architect gemaakt. Er was dan ook een mix van Boedhistische en Hindoestische afbeeldingen.
Dit soort beeldhouwwerken dateren van 1070 en zien er nog zeer gedetailleerd uit.

Al de verschillende beeldhouwwerken en afbeeldingen van dieren hebben een reden. Sommige zijn van toepassing voor meditaties, andere voor verschillen in politiek of in ambachten. De gids vertelde er uitgebreid over, ik zal jullie de herhaling besparen.

's Avonds overnacht in een hotel naast het natuurpark Minneriya. Hier kunnen wilde olifanten gezien worden. Helaas bleef dat voor mij beperkt tot een wolk in de vorm van een olifant in de lucht.De laatste dag was Anuradhapura aan de beurt. Dit gebied was onveilig tijdens de oorlog, maar nu was er niks van onveiligheid te merken. Wel was er veel politie op de been, maar die waren vooral verkeersovertredingen aan het spotten. Zo werd mijn chauffeur 'gepakt' voor het rijden over een doorgetrokken streep en was daardoor 1500 rupees armer (164 srilankaanse rupees is 1 euro). Anuradhapura heeft vele Stupa's De fundamenten van de grootste stupa zijn hier aanwezig en de oudste stupa.

Het gebied rond de stupa dient met blote voeten betreden te worden. Aangezien ik op het midden van de dag deze plek bezocht, was het bijna niet te harden om met blote voeten op de warme stenen te lopen. De gids moest wel lachen van mijn acties om mij van de ene schaduwplek naar de andere schaduwplek te verplaatsen, maar o wat was het heet en wat deden mijn voeten pijn.

Ik had graag in een van deze inmens grote zwembaden een duik genomen, maar helaas staat hier alleen water in als het regenseizoen is. Dat is volgende maand en ook dan staat het water niet tot de rand en vraag ik me af of het schoon genoeg is om in te zwemmen. De gids vertelde dat hij vroeger wel in het water zwom.

Sri lanka treinreis door theevelden

2009-09-18T02:47:00.000-07:00

Prachtige treinreis door de theevelden. Ik reisde van Nuware Eliya naar Kandy.

Onderweg heb ik meerdere wagons gezien die er op deze wijze lekker lagen weg te roesten.

Al weer terug naar India

2009-09-16T09:24:00.000-07:00

De vakantie in Sri lanka zit er al bijna op. Morgen vlieg ik terug naar India. Dat is eerder dan gepland. Het visum had ik sneller geregeld. Sri Lanka is een prachtig land. Na de ancient cities heb ik de afgelopen twee dagen de heuvels met theeplantages bezocht. Vandaag een prachtige treinreis van 3 uur, die ik met mijn fototoestel hangend uit het raam heb doorgebracht.
Ik was verbaasd dat ik geen gezondheidsproblemen heb gehad in India. Helaas is hier in Sri Lanka bepaald voedsel niet goed bevallen en heb ik maandag in bed/op het toilet doorgebracht. Gelukkig is het bij een dag gebleven, maar op het moment is mijn buik nog steeds niet helemaal op orde. Ik heb me nooit echt beseft hoe zeer ik gezelschap waardeer tijdens vakanties, alleen is toch echt alleen. Tijd om weer naar India te gaan.
De vluchtgegevens voor morgen zijn: Vertrek Colombo 18:30. Aankomt Chennai 19:50, vluchtnr. UL 123, Srilanka airlines. Vanuit India hoop ik julli foto's te laten zien en een verslag te geven van de bezienswaardigheden hier. Ik heb bijna 700 foto's gemaakt, maar ik zal jullie besparen deze allemaal te bekijken.

Cultural Triangle

2009-09-12T05:12:00.000-07:00

De afgelopen drie dagen heb ik de 'ancient cities' bezocht. Eerst Dambulla, met grote budhabeelden in een rotstempel. Een aardige klim. Toen naar Sgiriya, waar een oud paleis op een rots en prachtige 'Verseille' achtige tuinen. Op een dag dus twee rotsen beklommen. De volgende dag naar Polonnaruwa, maar eerst genoten van een 'Herbal massage'. De laatste dag naar Anuradhapura en terug naar Kandy. Al deze plekken zijn oud en veelal vervallen tot ruines. Unesco investeert veel om de geschiedenis te bewaren. Op al de plekken zijn gidsen beschikbaar die voor een fooi een rondleiding geven. Ontzettend leerzaam. Onderweg ook nog een batikfabriek, houtfabriek en specerijtuinen bezocht. Al met al veel informatie verzameld, veel geleerd en vooral veel foto's gemaakt. Ik zit nu in een internetcafe en kan niet makkelijk foto's uploaden. Die houden jullie tegoed.

Visum geregeld

2009-09-08T07:30:00.000-07:00

Goed nieuws. De rede waarom ik in Sri lanka ben is om een nieuw visum te krijgen voor India. Vanmorgen naar de ambassade geweest en ze zijn bereid mij een nieuw visum voor 3 maanden te geven. Volgende week maandag mag ik die ophalen. Ik heb hem dus nog niet in mijn paspoort staan....
Ik heb hier weinig mogelijkheden om te internetten, dus de blog zal wat rustiger blijven de komende twee weken.

Sri lanka

2009-09-07T05:35:00.000-07:00

Vandaag veilig in Sri Lanka aangekomen. Een chauffeur haalde me op het vliegveld op en ik ben meteen naar Kandy gereisd. Daar ben ik nu in een hostel. Het regent en ik moet nog aardig wennen. Sri lanka is mooi, groen en er is minder afval op straat dan in India. Nog geen foto's gemaakt, dus een bericht zonder beelden.

Feestje

2009-09-04T08:33:00.000-07:00

Wauw, wat kunnen die kinderen dansen! Vandaag had ik een (afscheids)feestje georganiseerd. Omdat ik een visum voor 3 maanden heb, moet ik het land uit om een nieuw visum te krijgen. Maandag vlieg ik naar Sri Lanka om een nieuw visum aan te vragen. Op http://www.ibrouwer.nl/ staan de vluchtgegevens.

Geen engelse woorden vandaag, maar prachtige, vrolijke en energieke dansoptredens. En op de foto zien jullie naast de feestkleding van de kids, mijn nieuwe knalroze feest sari.

De kids hadden geld verzameld en daarmee een ontzettend grappige klok gekocht. Ik voel me ontzettend gewaardeerd. Het is leuk te horen hoe de kids nu engels spreken met een lekkere 'kak' 'R'. Ze zingen Old Mc Donald, Head shoulders knees and toes, If you're happy and you know it, Row, row, row your boat en Stop, look, listen, think. Het laatste liedje heb ik gevonden op internet en gaat over veilig de weg oversteken.

Ik hoop 22 september 2009 met visum naar India terug te keren om nog meer engels te leren, maar vooral om de zeepfabriek van de grond te krijgen. Want jullie bijdragen zijn overweldigend. Er is al 1.900,- binnen! Bedankt!

Ik heb geen idee hoe de internetfaciliteiten in Sri Lanka zijn. Ik zal proberen de blog bij te houden.

Fondswerving

2009-08-31T06:27:00.000-07:00

Vorige week heb ik aan veel mensen een email verstuurd met de vraag om financiele bijdrage voor het project in India. Het percentage mensen dat gereageerd heeft is nog laag, maar ik ben overweldigd door de bijdragen die binnenstromen. Aan het einde van de week kon ik Balakrishnan, de programma directeur van CWDR, melden dat er al 1.000,- euro binnen was. Hij was blij verrast en is meteen in actie gekomen.

Vandaag werden de eerste bouwmaterialen gebracht. Twee vrachtwagens met houten planken en palen en een waterreservoir. Ik ben helemaal blij.

Volgende week moet ik naar Sri Lanka om mijn visum te vernieuwen. Ik blijf daar twee weken. Als ik terug kom, bij leven en welzijn met een visum, gaan we van start met de bouwactiviteiten van de zeepfabriek. Het motiveert me ontzettend dat deze eerste zichtbare resultaten met jullie hulp geboekt kunnen worden. Bedankt!

Vrouwenrechten

2009-08-30T07:42:00.001-07:00

Zaterdag 29 augustus organiseerde CWDR in Chennai een congres met als thema vrouwenrechten. Ik verbaas me vaak over hoe hier in India met vrouwen omgegaan wordt. Ze hebben weinig tot niks te zeggen. De man of vader van de vrouw bepaalt alles. Of de vrouw mag werken of niet, ze moet haar verdiende geld afstaan aan haar vader of man, zelfs het moment waarop een man en vrouw met elkaar vrijen, wordt door de man bepaalt, de vrouw moet volgen. Vrouwen weten vaak niet welke rechten ze hebben. Ze weten niet beter dan dat ze op deze manier behandeld worden. Het informeren en inlichten van vrouwen over welke rechten zij hebben, dat ze op mogen komen voor zichzelf en zichzelf kunnen ontwikkelen is zeer belangrijk. Gelukkig werd de essentie van de toespraken voor mij vertaalt, want tamil kan ik helaas niet volgen. Ook zijn ze (nog) niet gewend presentaties met powerpoint te geven. Het congres was in een mooie zaal. Het geluid stond hard, maar dat is hier blijkbaar normaal. Voordeel is dat je telefoon af mag gaan en je een gesprek kan voeren, terwijl de toespraak op het podium niet onderbroken wordt. De meeste vrouwen kwamen laat binnen en liepen vaker dan ik gewend ben door de zaal. Toch was het voor Indiase begrippen rustig in de zaal en was er veel aandacht voor de informatie die verstrekt werd.

De toespraken werden afgewisseld met gezang en afgesloten met dans. De laatste spreekster had veel expressie en sloot haar toespraak af met een uitspraken voor rechten van vrouwen, die de dames in de zaal nariepen.

Ik was onder de indruk van deze bijeenkomst, van de behandeling van vrouwen, van de armoede die beschreven werd.

Het was een lange dag. 's Morgens waren we al om 5:00 opgestaan en rond 6:00 zouden we de bus nemen. Uiteindelijk zaten we om 7:00 in de bus. Pas rond 19:30 namen we de bus terug naar Paniyur. De dames van de staff maakten zich zorgen over dit tijdstip. Ik vroeg waarom en het bleek dat ze thuis door haar ouders (vooral de vaders) gestraft zouden worden, omdat ze zo laat waren. Ze werden verdacht met een man op stap te zijn gegaan 's avonds. Ik snapte het niet, want al de staffmembers gingen met een andere staffmember uit hetzelfde dorp naar huis. Maar dat maakte niet uit, werd mij vertelt. Ik snap niet dat de ouders niet trots zijn op hun dochters, dat ze werk hebben, dat ze zoveel mooie dingen doen voor andere vrouwen, dat ze zich ontwikkelen. Dit onderwerp is teboe. Ik krijg er weinig over te horen. Ik kan dus ook moeilijk natrekken wat ouders vinden van de activiteiten van de staffmembers, hoewel ik het wel ga proberen. In ieder geval voel ik me weer extra gezegend met de support van mijn ouders.

Ganesh, de Hindoe god met het hoofd van een olifant

2009-08-24T22:22:00.000-07:00

Vanmorgen om 6:00 werd ik wakker, van geluid dat leek op een veel te hard staande wekkerradio. Ik zocht naar de wekker en dacht dat mijn huisgenootje in de andere kamer misschien een wekker had gezet. Het bleef maar doorgaan. Ik ging naar buiten en de hele omgeving was gevuld met harde Indiase muziek. Ondertussen is het bijna 11:00 en nog steeds schalt muziek uit de luidsprekers door het dorp en trommelen trommelaars er lustig op los.

Deze week wordt de verjaardag van Ganesh, de Hindoe god met het hoofd van een olifant, gevierd. Overal zijn feesten, vuurwerk knalt dag en nacht en sinds vandaag schalt dus ook muziek door het dorp.

De stoep is door mijn huisgenote versierd met krijt en bloemblaadjes.

Na een grote schoonmaak heeft mijn huisgenootje in de gemeenschappelijke kamer een heus altaar voor Ganesh ingericht. Zondag stond in het teken van zoetigheid, maar helaas vind ik de Indiase lekkernij niet heel lekker...

Een bijzondere ervaring om te zien hoe iedereen in dit feest op lijkt te gaan. Je ontkomt er ook eigenlijk niet aan. Zelfs Ravi kwam gisteren met een kaal hoofd op kantoor. Zondag was hij in een tempel geweest en had zich kaalgeschoren. Je haar afstaan aan een god is een zeer gewaardeerde geloofsdaad in India.

Resultaten zelfgemaakte zeep

2009-08-19T21:44:00.000-07:00

Vinden jullie ook niet dat ik er heel schoon uitzie? Ik gebruik al twee weken lang de zelfgemaakte zeep. We hebben twee keer zeep gemaakt, wat in totaal 28 stukken zeep opgeleverd heeft. De zeep ''Convert'' echt. (Convert Projectmanagement is de naam van mijn bedrijf, vandaar Convert zeep). De zeep maakt ook kleding schoon, het schuimt lekker. De geur is alleen nog matig. We gebruiken een geurolie die aangeleverd is in pakketten om zeep te maken. Eucaliptusplanten, limoenen, rozen, ze groeien hier allemaal, dus het maken van geurolie moet mogelijk zijn. Het blijkt maar weer dat bij het opzetten van een zeepfabriek veel andere bedrijfjes opgericht kunnen worden. En dat is nu net wat ik voor ogen had, toen ik hier naartoe ging. Alleen nu kijken of de vrouwen er ook brood (of rijst) in zien en moed hebben om de bedrijvigheid op te pakken.

Trip door Centraal Tamil Nadu

2009-08-16T05:46:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag en zaterdag zijn Selvamani, Ravi, Vanitha, Widhi en ik op stap geweest in Centraal Tamil Nadu. Hoofdbestemming was Velanganni, een bedevaartsplaats voor rooms katholieken. De grootste katholieke kerk van India staat hier. Selvamani, zelf rooms katholiek, wilde de plek graag aan mij laten zien. We hebben een auto met chauffeur gehuurd, want ondanks dat ik zelf prive chauffeur ben geweest, waag ik me nog niet graag aan links rijden gecombineerd met Indiase verkeersomstandigheden...Dit is de top van een van de vier toegangspoorten van Chidambaram tempel. In de meeste tempels is het verboden foto's te maken, zo ook deze. Ik heb enkele kaarten gekocht om toch afbeeldingen te hebben. Opvallend zeldzaam kunnen vakantiekaarten gekocht worden. Indiase mensen sturen blijkbaar geen vakantiekaarten naar elkaar.

Zo doen de vrouwen hier zaken. Een klaptafel, fiets met fietsmand en bloemen zijn voldoende om geld te verdienen. Vrouwen dragen hier vaak bloemen in het haar.

In de Art Gallery van Silappathikara wordt de legende van Kovalan en Kannagi verteld, aan de hand van prachtige beelden.

Zaterdag 15 Augustus is Independence day in India. Er zijn meer vlaggen dan normaal zichtbaar, maar niet vergelijkbaar met koninginnedag.

We hebben in de Dison Lodge geslapen. Zo op de foto ziet de lodge er goed uit. Ik had een schone kamer, maar daar is ook alles mee gezegd... De badkamer bestond uit een kraantje en een Indiaas toilet (gat in de vloer). Er was veel herrie. Kortom ik heb slecht geslapen en besef me weer hoeveel ik op comfort gesteld ben...

De kathedraal van Velanganni. Zowel katholieken als Hindoes komen naar deze plek om Maria te aanbidden. De kathedraal is heel nieuw en wordt intensief gebruikt. Elke morgen van 5:40 tot 12:00 is er ieder uur een mis, meestal in het Tamil, maar ook in het Engels, Hini, Telugu en Malayalam. Deze nieuwe kathedraal staat in een rechte as tussen de oude kerk en de zee. In december 2004, met de tsunami, waren veel pelgrims hier om kerst te vieren. De foto is vanaf het strand gemaakt. Zonder enig probleem kan een grote golf al de winkeltjes in een keer wegvagen, wat in 2004 is gebeurt. Hier zijn veel mensen omgekomen. Ik zag hier ter plekke weinig maatregelen om de winkels te beschermen tegen het water. In de omgeving zag ik wel meerdere kades verschijnen. Selvamani vroeg mij de zee aan te raken, omdat dat zo hoort. Het water was zo smerig, dat ik er echt niet in ben gegaan.

De as loodrecht op de zee, verbindt de oude en de nieuwe kerk. Daar gaat het hart van een stedenbouwkundige, die ook nog in Parijs heeft gewoond, sneller van kloppen. Ook hier valt me op hoe imposant en invloedrijk ordening en structuur zijn voor een omgeving.

Langs dit rechte pad tussen de nieuwe en de oude kerk is aan beide zijde het leven van Jezus in 14 beelden uitgebeeld. In het midden gaan zeer toegewijde pelgrims kruipend naar de kerk, zelfs de brandende zon houdt hen niet tegen. Selvamani vertelde dat zij dit de avond ervoor had gedaan. Wel slim, dan is het in ieder geval koel.

De volgende tempel die we bezochten heet Brihadishwara en staat in Thanjavur. De prachtigste tempel die ik tot nu toe gezien heb, niet voor niks door Unesco benoemd als wereld erfgoed. Gebouwd in 1010 door Raja Raja in Chola architectuur. In de tempel is een enorm standbeeld van de stier ''Nandi'', 6m lang, 3m hoog, uit 1 rots gehouwen. In de toren die je op de foto ziet is de plek waar aanbeden wordt. Dit is de hoogste toren van deze tempel. Bij andere tempels zijn meestal de toegangspoorten (Gopurams) de hoogste torens.

In Trichy staat de Rock Fort tempel. Deze tempel staat op een rots van 83 meter hoogte. Met een trap, gedeeltelijk binnen in de rots uitgehouwen. Op de top is prachtig uitzicht over de stad en de Cauvery rivier. In de Cauveryrivier, in de buurt van Trichy ligt de een dam genaamd Grand Anicut of Kallanai. Deze is dam is gebouwd door de Chola koning Karikalan zeker 1000 jaar geleden. Helaas was het al donker. Een volledige restauratie van de dam is in 2009 afgerond. De dam wordt intensief gebruikt door verkeer. Vrachtauto's, auto's, tractoren, motors, fietsers, voetgangers, iedereen gaat er langs elkaar. En de breedte is voldoende om twee auto's te laten passeren zonder schade.

De eerste zeep is gemaakt

2009-08-10T09:12:00.001-07:00

Vandaag waren de verschillende olieproducten, ingredienten en gereedschappen verzameld om de eerste zeep te maken. Gebruik makend van een kg weegschaal (erg praktisch om 110 of 244 gram af te wegen :)) hebben we de 'juiste' hoeveelheden met elkaar gemengd. Een bijzondere ervaring was te zien hoe de temperatuur gemeten werd. De wens was een temperatuur van 30 graden. Wat je dan doet is de thermometer in de vloeistof houden. Als deze te warm blijkt te zijn haal je de thermometer uit de vloeistof en zwaait er zo lang meer rond tot de thermometer is afgekoeld tot 30 graden en roept dan heel hard dat de vloeistof 30 graden is... Het mixen van de producten duurde circa 20 minuten. De blender die als mixer gebruikt wordt, had ondertussen een temperatuur van zeker 30 graden... De twijfel over het slagen van de zeepoperatie had ook een hoogtepunt bereikt bij Selvamani, Ravi en Vanitha die mee hielpen. Maar de volhouder wint, ook dit keer, en het zeepmengsel is dik geworden. Morgen ochtend is de zeep voldoende hard geworden om te testen. Eerdere ervaring met zeepmaken door CWDR heeft geresulteerd in zeep waar mensen uitslag van kregen. De hele voorraad is toen meteen weggegooid. We hebben dit keer 13 stukken zeep gemaakt, zodat we niet weer veel weg moeten gooien. Ik zie met spanning uit naar het resultaat van morgen. Ik kwam er trouwens achter dat het gebruik van dierlijk vet voor zeep in India verboden is. In het bijzonder vet van runderen, ik denk omdat een koe hier heilig is.

The Field

2009-08-06T09:17:00.000-07:00

CWDR in Paniyur heeft circa 10 staffmemebers, die allemaal voor een ''field'' verantwoordelijk zijn. De afgelopen dagen heb ik meerdere plekken bezocht. Eindelijk de mogelijkheid om de omgeving beter te leren kennen. De natuur is erg mooi. Palmbomen, cactussen, fruitbomen en de zon schijnt altijd en het weer is goed. Gisteren heb ik Kuppam bezocht. Hier is door een sjeik vele jaren geleden een prachtig fort gebouwd. Helaas is daar nu alleen een ruine van over, maar de grote en de details van het metselwerk zijn duidelijk zichtbaar en erg mooi. Kuppam is getroffen door de tsunami. Meerdere staffmembers wonen in tsunamidorpen, dorpen die zijn gebouwd ter vervanging van de door de tsunami getroffen huizen. De nieuwe huizen zijn robuusd en op veiligere plaatsen achter de rivier gebouwd. Na enige tijd op het strand liepen we terug door het oude dorp dat door de tsunami was getroffen. Groen uitgeslagen muren, fundamenten van huizen waarvan alleen nog een deurpost overeind stond, half afgebroken muren, doeken hangend aan daken, geen leven, een spookstad. Het oude huis van staffmember Widhi wees ze aan met de stronk van de boom die daar voor de tsunami stond. Aan de uitslag op de muur was te zien hoe hoog het water gestaan heeft. De breking van de golven is ook veranderd na de tsunami. Het water is meer landinwaarts gekomen. Als je nu naar de zee kijkt, breekt de golf twee keer. Eerst op de locatie waar vroeger de branding was en vervolgens op de plek waar nu werkelijk de branding is. Dit was de eerste keer dat ik de overblijfselen van de tsunami zo duidelijk zag en het maakte veel indruk op me.

Zeepfabriek - ideeen gevraagd voor publiciteit

2009-08-01T06:30:00.000-07:00

Gisteren met Selvamani en Ravi opnieuw naar Auroville gegaan. Dit keer had ik een afspraak geregeld in de zeepfabriek Mereville trust. De man met wie ik de afspraak had, had een demonstratie voorbereid om te laten zien hoe zeep gemaakt wordt. Het had niet beter kunnen zijn. Alles op film opgenomen en gehoord met welke temperatuur we welke producten op welk moment kunnen mixen. Op de terugweg kwamen we langs het meditatiecentrum van Auroville, de gouden bol die je op de foto ziet. Vervolgens in Ponducherry een blender en thermometer gekocht, alleen de maatbeker ontbreekt nog en gedestileerd water, maar dat kopen we binnenkort. Verder zoek ik sponsors en fondsen om de zeepfabriek bruikbaar te maken. CWDR is in Nederland niet ingeschreven bij het ANBI, waardoor giften aan CWDR door Nederlanders niet van de belasting aftrekbaar zijn. Ik zoek momenteel naar een oplossing hiervoor. Ik hoor graag tips om meer publiciteit aan mijn project te geven. Het fonds NCDO sponsort kleinschalige projecten van Nederlanders in ontwikkelingslanden en let daarbij sterk op de manier waarop Nederlanders bekend worden met dit project. Ik heb ondertussen contact gezocht met Helpende Nederlanders, een programma van de EO, maar hoor graag andere spectaculaire ideeen om aandacht aan mijn project te besteden.

Computerlokaal

2009-08-01T06:13:00.000-07:00

Brouwerautomatisering is de naam van het bedrijf van mijn vader. Hij verkoopt computers en alles wat daarmee samenhangt. Ik ben erg trots dat mijn vader veel plezier heeft in zijn werk en voorals dat hij dit bedrijf heeft opgericht toen hij al meer dan 50 jaar oud was. Bel dus voortaan 0416-272828 voor je computervragen. Dat doe ik ook hier in India. Er is een computercentre met 10 computers, waar de dames les krijgen in microsoft sofware, typen met 10 vingers en internet. Probleem is dat er hier geen expertise is om computers die niet werken te repareren. Voor hulp moet gewacht worden op iemand uit Chennai. Ik heb de helpdesk ''brouwerautomatisering'' geraadpleegd en ondertussen kan ik voedingen in computers vervangen, biossen bijbuigen en vooral veel stof uit computers blazen. En ik leer het weer aan de dames, hoewel die soms bang zijn om de computer aan te maken en soms teveel geweld gebruiken om stekker verkeerd in de computer te krijgen. Ondertussen werken 9 van de 10 computers weer.

Auroville en Chennai

2009-07-28T00:02:00.000-07:00

Auroville is een ''hippie enclave'' in India, die in 1970 door veelal westerse mensen is opgericht. Enkele dagen geleden heb ik met een bus vol dames tussen 18 en 25 jaar Auroville bezocht. Doel van het bezoek was een zeepfabriek te bezoeken, maar die was gesloten. Tja, dan heeft mijn behoefte dingen goed te organiseren en nuttige dingen te doen het toch wel even moeilijk. Voor de dames was het uitstapje zelf al mooi. Daar mag ik ook wel een voorbeeld aan nemen. In Auroville heb ik een zijden tas gekocht. We zijn Ponducherry nog in geweest, waar ik ''la vache qui rie'' (hier Happy cow genaamd en geimporteerd uit Oostenrijk) heb gekocht en nog wat westerse en stofvrije dingen. Op dat moment merkte ik wel goed dat ik echt wel in een primitieve omgeving leef nu en dat het niet zo gek is dat ik tijd nodig heb om dit verschil te verwerken. Gisteren ben ik met Selvamani naar Chennai gereisd. Een busreis van ca. 2 uur. Op de heenreis hadden we pech en moesten de halve reis in de bus staan. Het bezoek aan Chennai office, waar ik de eerste dagen van mijn verblijf in India heb doorgebracht, was wel weer bijzonder. Veel herinneringen van de eerste dagen en impressies kwamen boven en ook een gewaarwording dat ik al meer ingeburgerd raak. 10 dagen geleden is een Duits meisje gearriveerd in Chennai. Zij komt voor haar stage als onderdeel van haar studie sociologie. Haar vriend is ook in Chennai en studeert de komende tijd aan de universiteit. Ze had de dag doorgebracht in een registratieoffice. Haar Visum is langer dan 180 dagen geldig, waardoor ze verplicht is zich te laten registreren. Voor mij weer een voordeel dat ik een visum van 3 maanden heb: geen registratieproblemen. 's Middags heb ik lang met meneer Balakrishnan gesproken over de plannen van CWDR. Het grote doel is vrouwen meer zelfstandigheid te leren. Producten als zeep, olie, fruit kun je zelf maken in plaats van kopen in de winkel. Hierin volgt CWDR het gedachtegoed van Mahatma Gandi, die droomde van een lokaal georienteerde en zelfvoorzienende leefsituatie. Hij noemde dit een ''Swadeshi'', een duurzame dorpseconomie. Geen massaproductie maar productie door de massa. Helemaal opgeladen gingen we weer met de bus terug naar Paniyur. Doordat we op de bus stapte die stopte voor een kruispunt, konden Selvamani en ik een zitplaats in de bus bemachtigen. Ik begreep eerst niet waarom we daar op de bus stapten, maar toen we bij de bushalte kwamen was het me helemaal duidelijk. Iedereen rende op de bus af en ontdekte daar dat er geen zitplaats meer beschikbaar was. Ik was blij dat wij zaten. Het regende hard op de terugreis, lekker verkoelend.

Electriciteit en werkzaamheden

2009-07-21T02:58:00.000-07:00

Ergens in de buurt van de transformator/ het electriciteitsbedrijf waar Paniyur en omgeving stroom van krijgt, zijn werkzaamheden. Gisteren van 11:00 tot 23:00 geen stroom. Gelukkig heeft de office solar power. Overdag hadden we nog stroom, rond 17:00 was dat afgelopen omdat de zon onder ging en we al de stroom meteen verbruikt hebben overdag met computers in het computerlokaal. 's avonds was het aarde donker. Gelukkig heb ik een hoofdlampje meegenomen, dus konden we zien of het eten gaar was.
Zojuist hebben we zaad gepland. Enkele dagen geleden hebben we potgrond gemaakt en dat in kleine plastic zakjes gedaan. Vandaag hebben we zaden voor een oliehoudende plant in de zakjes gestopt. Deze gaan naar de adolescent woman, zodat zij de plant onderhouden en uiteindelijk olie voor zeep van de plant maken. Helaas weet ik de naam van de plant niet.
Ik had het de laatste dagen wat moeilijker met de cultuur en de organisatie hier. Mensen zijn erg afwachtend en doen dingen alleen als het hen wordt opgedragen. De mate waarin initiatief genomen wordt valt me tegen. Ik had verwacht dat Indiase mensen meer ondernemend waren. Volgens mij zijn de mannen dat ook wel, maar voor vrouwen is dat veel minder gewoon. Als ik vraag wat ze leuk vinden aan hun werk, wat hen inspireert, dan begrijpen ze de vraag vaak niet of ze antwoorden dat ze blij zijn dat ze voor het werk in een mooi gebouw zitten. Dit komt helemaal overeen met analyses uit het boek Allemaal andersdenkenden dat ik aan het lezen ben. Daarin staat dat collectivistische landen, waar India er een van is, training, werkomstndigheden en talenten gebruiken belangrijk worden gevonden, terwijl voor individualistische landen, waar Nederland er een van is, vrije tijd, vrijheid in het werk en uitdaging belangrijk worden gevonden. Dat verklaart hoe anders we naar werk kijken. Toch zou ik graag iets willen betekenen in hun mogelijkheden om zelf te ondernemen. Vandaag heb ik aan wat dames les in excel gegeven. Helaas spreken ze heeeeeel beperkt engels. Uitleggen is dan toch lastig. Voordoen dan maar en morgen weer herhalen en kijken of er iets begrepen is. Taal is echt een barriere en ik ben dan ook blij te zien dat de kleine kinderen aan wie ik les geef, wel engels wordt gegeven. Gisteren heb ik een memoryspel met de kids gedaan. Ik heb bedacht dat ik per week een thema behandel en begin deze week met het lichaam. Ik had tekeningen gemaakt van allerlei onderdelen van het lichaam en op de andere kaart het woord geschreven. En dan maar de goede kaart bij elkaar zoeken en vaak het woord herhalen. Ze vonden het fantastisch en ik natuurlijk ook!

Verjaardag

2009-07-18T00:04:00.000-07:00

Gisteren heb ik mijn verjaardag gevierd. Vanaf het moment dat ik tegen de dames had gezegd dat ik 17 juli jarig ben, werden ze dol enthousiast en hebben ze uitgezien naar het feest. Ik mocht aangeven waar ik naartoe wilde en heb de plek Kanchepuram uitgekozen. Kanchepuram is bekend om het maken van zijden sari's en de Hindoe tempels met architectuur uit de tijd dat de families Pallava, Chola en Pandyan over de regio heersten.

Om 0:00 werd ik wakker gezongen met taart en kaarsjes door mijn ''huisgenootjes'' Uma en Vanitha. Ook van Hans en vrienden op een sloep in de Amsterdamse grachten kreeg ik gelukwensen. Erg leuk, ik voelde me meteen jarig. Nadat ik 's morgens een sari en sieraden aankreeg, opgemaakt was, kaarsen van een prachtige chocoladetaart had uitgeblazen en taart had gegeten zijn we in de partybus gestapt. Een fel oranje gekleurde bus met een soort panterbekleding op het plafond en een tv. De muziek stond ontzettend hard, dat is normaal hier, en de dames gingen helemaal los met dansen en lachen in de bus. Het herinnerde mij aan kinderfeestjes en schoolreisjes. Na dik 2 uur rijden kwamen we in Kanchepuram aan. In het restaurant waar we gingen lunchen kreeg ik de indruk dat ik iets tussen een wereldwonder en een popster was. Wat een aandacht, nou ja beter gezegd wat een gestaar. Het voelde helemaal niet prettig, maar ik merkte wel aan de blikken dat de mensen het mooi vonden. Er wordt anders gestaard zodra een stukje van mijn enkel of mijn schouder te zien is bijvoorbeeld. Dan geven de blikken mij echt het gevoel alsof ik naakt rondloop... Het bijzondere is dat bij een sari de buik blood is, wat juist in Nederland weer gevoelig ligt.

We hebben verschillende tempels bezocht. Helaas mocht ik meerder keren niet naar binnen, officieel omdat ik geen Hindoe ben (maar een rooms katholieke Indiase dame mocht wel naar binnen). Wel even slikken om op die manier gediscrimineerd te worden, maar ja deze dingen komen vast ook in Nederland voor. De tempels hadden mooie architectuur. Daar kwam ik voor tot grote verbazing van de dames die naar een tempel gaan om te aanbidden. Aan het eind van de dag zijn we terug gereden, begeleid door een Bollywoodmovie.

Een bijzondere ervaring om op deze manier mijn verjaardag te vieren. Dank voor al de emails/ecards die ik kon lezen toen ik weer terug was na een vermoeiende dag.

Metro Delhi

2009-07-14T06:04:00.000-07:00

Elke morgen krijg ik de krant. Op mij komen de artikelen soms over als berichtgeving door de telegraaf. Erg dramatisch. Maar dat zijn de berichten ook vaak. Veel busongevallen. De laatste dagen heeft zich een drama afgespeeld bij de bouw van een metro in Delhi. Het is ontzettend ver van de plek waar ik ben, dus geen gevolgen voor mij. Maar zojuist was ik op nu.nl aan het kijken of er iets van het ongeval gemeld werd, maar helemaal niks. Ik wil jullie graag informeren dat de veiligheidsvoorschriften bij infrastructuurprojecten in Nederland niet voor niks zijn. Bij de bouw van de nieuwe metro in Delhi heeft zondag een pilaar het begeven en is de constructie voor de metro naar beneden gestort. 6 mensen zijn hierbij omgekomen. Maandag zijn op dezelfde plek 3 kranen gekanteld. Waarschijnlijk konden ze het gewicht dat getild moest worden niet aan. Weer 6 mensen omgekomen. Bijgevoegd wat foto's die ik van internet heb geplukt. Wat dat betreft zijn de voorzorgmaatregelen voor de noordzuidlijn niet voor niks. En ook bovengronds kan er het een en ander misgaan.

Tijd

2009-07-13T07:21:00.001-07:00

Vergeleken met Nederland heb ik hier ontzettend veel vrije tijd. Mijn wens om toch iets nuttigs te doen wordt vervuld met het lezen van boeken. Ondertussen heb ik al twee boeken uit, Pelgrims van Elizabeth Gilbert en Holy Cow van Sarah Macdonald. Van Elizabeth Gilbert heb ik ook Eten bidden en beminnen gelezen, wat ik een erg inspirerend boek vond. Het boek Pelgrims kwam iets minder pakkend op me over. In Holy Cow beschrijft Sarah Macdonald haar ervaringen van haar leven in India. Ze is de vriendin en gedurende het boek de vrouw van een tv verslaggever en is zelf journalist. Ze gaat in India op zoektocht naar godsdiensten en beschrijft wat ze meemaakt als ze in contact komt met Vispanna, Hindoeisme, Boedisme, Islam, Jodendom en Christendom. Ontzettend inspirerend en leuk om te lezen dat ik niet de enige ben bij wie opvalt dat mensen hier zonder pardon boeren en winden laten, mannen vrouwen aanstaren (hoewel ik het gevoel heb dat dat in het zuiden waar ik zit minder is dan rond Dehli), het verkeer hectisch, het eten lekker is en de mensen vriendelijk. Nu lees ik Allemaal Andersdenkenden van Geert en Gert Jan Hofstede. Met behulp van materiaal uit onderzoeken van IBM zijn cultuurverschillen binnen verschillende landen onderzocht. Ontzettend herkenbaar en eindelijk zie ik waar de verschillen vandaan komen en kan ik de verschillen tussen de Indiase mensen en mij beter thuisbrengen. Ik merk dat ik hierdoor meer begrip krijg voor de verschillen en ook rust krijg bij de gedachte dat ik de mensen hier niet zomaar kan veranderen. Sterker nog, de cultuur hier heeft een lange voorgeschiedenis en heeft zijn rede om zo te zijn. De kunst is te ontdekken hoe ik hier het beste mee om kan gaan om zelf ook voldoening voor mijn werkzaamheden te krijgen. De dames complimenteren mij met mijn aanpassingsvermogen en zeggen dat ik een echte Indiase aan het worden ben. Zelf heb ik daar zo mijn twijfels over, maar ik zie het als een groot compliment. Verder ben ik ook begonnen met het lezen van de bijbel van voor naar achter. Ik ben nu halverwege exodus, dus ik kan nog wel even. Ik heb ook een bijbel in tamil gekocht, maar daar maak ik echt niks van. Zondag heb ik de mis in Selvamani's kerk bijgewoond. Ze bleek in het koor te zingen. Ook hier maakte ik niks van de preek in tamil, maar de mensen waren vriendelijk en het zingen was leuk. Ik werd bij de halve kerk uitgenodigd om te eten. Meestal vraag ik Selvamani om eetafspraken te regelen. Dit omdat gewenst wordt dat ik niet alleen op stap ga en daarnaast heb ik dan meteen een soort tolk bij me.

Verloving zus van Karthika

2009-07-09T22:34:00.000-07:00

Na een middagje vuilnis ruimen in de tuin, namen de activiteiten van de dag een andere wending. De zus van Karthika (staff member) ging zich verloven. Aangezien Karthika haar jongere zus is, werd zij tijdens de verloving meteen gepresenteerd als volgende huwbare kandidaat. Tenminste dat is wat ik ervan begrepen heb. Hoe dan ook rond 18:30 vertrokken we naar het huis van de familie van de dames. Er stond een soort podium inclusief decor met pauwen onder een feestelijke partytent. Na het drinken van koffie en een tijd lang zitten, ging ik met de dames het huis van de dames binnen. Het aankleden ging beginnen. Eerst een soort broche met diamanten in het haar aanbrengen, wat later als basis voor een bloemen hoofdtooi diende. Het haar vlechten, strik erin en de sari aantrekken. Nadat alle plooien op de juiste manier vastgezet zijn, worden de dames met alle diamanten siranden volgehangen. Sieranden om de nek, armen, oren en in het haar. Nog meer bloemen om de hoofdtooi en steeds meer gescheeuw van ongeduldige mensen dat de oudste dame nu echt naar buiten moet komen voor de ceremonie. De oudste zus is klaar en krijgt door haar vader een bloemenkrans omgehangen. Ze gaat naar buiten. Zelf blijf ik binnen bij de verkleedpartij van Karthika. Ook zij krijgt de sari aan, sieraden omgehangen, nog meer bloemen in het haar en heel veel ''hairpins'' om alles strak en vast te zetten. De oudste zus was ondertussen weer het huis ingevlucht, zo kwam het in ieder geval op mij over. De echte rede zal zijn dat de ceremonie voor haar klaar was. Ze zag er in ieder geval een stuk meer ontspannen uit. Nadat ook Karthika een bloemenkrans omgehangen kreeg, ging ik wel mee naar buiten. Karthika zat op het podium, waar verschillende vrouwelijke familieleden met schalen zegenende bewegingen om haar heen maakten en geld kado gaven. Vervolgens op de foto en de volgende was aan de beurt. Ook ik ging samen met de dames van de staff kado's aanbieden. Bijna stond mijn kleding nog in brand doordat ik te dicht bij een brandende olielamp stond, maar vele handen om mij heen voorkwamen echte ontvlamming. We kregen een soort ''snoepzak'' mee. dat bestond uit een schaaltje met wit zoet poeder, een kam en twee doosjes met kleuren om bindi's te maken. Mij werd gezegd dat ik het witte poeder moest eten, maar het wemelde van de mieren. Ik heb met al mijn vermogen geprobeerd de mieren van het bordje te verjagen en heb een klein snifje gegeten, waarna het geschaalte gelukkig door iemand anders in een tas werd gestopt om mee naar huis te nemen. In het naastgelegen huis was voor de gasten eten gekookt. De volgende uitdaging was om in kleermakerszit mijn eten met mijn vingers te eten. Het was me even te veel, dus ik heb een lepel gevraagd en het eten met lepel gegeten. Het was ondertussen 21:00, tijd om naar huis te gaan.

Varen

2009-07-07T06:38:00.000-07:00

Vanmiddag ben ik met de dames en mr. Ravi naar het Boathouse geweest om te varen. Heerlijk weer eens op het water te zijn. Jammer alleen dat de boot werd aangedreven door een motor. Ik heb hier nog geen zeilboot gezien. Misschien een gat in de markt, want het waait wel goed. De golven in de zee zijn alleen best hoog, maar met een catamaran zou daar toch door te komen moeten zijn...

Vandaag voeren we op binnenwater en legden aan bij een strand, dat tussen het binnenwater en de zee lag. Heerlijk uitgewaaid. Ik zie de zee hier bijna vaker dan in Nederland :) Er waren vissers aan het vissen met vangnetten. Ik heb een mooie worp met de filmcamera opgenomen, maar ik kan geen film op de computer uploaden. Dus filmbeelden moeten wachten tot in Nederland. Er zijn enkele groepsfoto's gemaakt en omdat ik niet zo van statiefoto's hou heb ik ze gevraagd te zwaaien. Dat ziet er meteen een stuk gezelliger uit. Een leuk uitje! En weer met 13 dames en de chauffeur in een riksja gezeten. Om een voor mij onduidelijke reden werd een dichtbijzijnde kruising gecontroleerd door de politie. Net voor de wegopbreking moesten we allemaal bij elkaar achter in de riksja gepropt worden, zodat de chauffeur alleen voorin zat. Zonder problemen mochten we langs de politie rijden... Het is hier zeker geen Nederland...

Afval

2009-07-04T22:41:00.000-07:00

Vanaf het eerste moment dat ik in Paniyur aankwam, werd ik geraakt door de aanwezigheid van afval. Overal ligt plastic, plastic zakken, plastic flessen, troep. Ik gooide netjes mijn afval in een container, maar even later bleek dat ook deze gewoon in de tuin leeg gegooid wordt. Wel op een plek waar al het afval bij elkaar gegooid wordt, maar toch ben ik erdoor geraakt en wil de situatie graag veranderen. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen groen en grijs afval. De krant wordt wel apart gehouden, maar de rede daarvoor is dat deze gebruikt wordt als onderlegger bij het maken van chapatti's. Blik afval heb ik hier nog weinig gezien. Glazen flessen voor frisdrank worden wel verzameld.

Ik wil de omgang en verspilling die deze manier van omgaan met afval veroorzaakt graag veranderen. Het begint al met het gescheiden verzamelen van afval. Van oud papier kan nieuw papier gemaakt worden. Van groen afval kan compost gemaakt worden om her te gebruiken als voeding voor de bodem. Op dit moment eten honden, mieren, koeien en wat voor beesten langskomen van het voedsel tussen het afval. Helaas eten ze dit vaak met plastic en al op. Ik las dat dit eten van plastic de grootste en naarste doodsoorzaak is van koeien. Daar mag wat aan gedaan worden. Alleen al door afval te scheiden wordt dit probleem verminderd. Ik hoor graag ideeen over wat er met het afval gedaan kan worden om van afval voedsel te maken :)

Madhurantakam

2009-07-04T07:36:00.003-07:00

Ik had begrepen dat we naar een Hindoeistische tempel gingen, maar het blijkt rooms katholiek te zijn. En dat is wel duidelijk. In Madhurantakam is een berg met een pad waarlangs allerlei beelden staan die verhalen uit het leven van Jezus uitbeelden. Ik moest wennen aan de overdadigheid. Er lag zelfs een beeld van Jezus in een glazen grafkist opgebaard. Zowieso worden overleden mensen hier in glazen kisten opgebaard. Boven op de berg staat een groot kruis met Jezus en op de berg zijn meerdere beelden van Maria geplaatst die door katholieken aanbeden worden. Als het volle maan is schijnt het hier overladen te zijn met gelovigen. De bries boven op de berg was erg aangenaam. De laatste dagen is het bewolkt en daardoor benauwd. Af en toe regent het. Foto's in de krant laten zien dat in Mumbay de Monsoon is begonnen. Daar regent het echt heel hard. In de streek waar ik zit is de monsoon pas in september. Het uitzicht was ook erg mooi. Bergen in de verte en ik dacht zelfs op de hoogste top sneeuw te zien. Na de rooms katholieke berg zijn we ook naar een Hindoeistische tempel geweest. Foto's maken was niet toegestaan. De tempel was roze geschilderd. Veel afbeeldingen van Hindoeistische goden. Ze hadden een soort parcours door de tempel uitgezet waar we achter elkaar doorheen moesten lopen. In de tussengelegen ruimten kwamen monniken over de grond rollen. Ik vond het eng om hen in de ogen te kijken, ze leken helemaal in trans. Toch wisten ze precies wanneer er smallere stukken kwamen, zodat ze de benen in moesten trekken en wanneer er een bocht in de ruimte was. Wel bijzonder.
Buiten op straat probeerde ik nog een foto te maken van een vrouw die bij de wegwerkzaamheden werkte. Ze had een bouwhelm op haar hoofd, waarop stenen gestapeld werden die de vrouw vervolgens naar een andere locatie droeg. Wat een arbeid.... Helaas waren de werkzaamheden te dicht bij de tempel en werd mij verboden een foto van haar te maken.
Al de uitstapjes van de afgelopen dagen, de nieuwe indrukken en de warmte zorgen ervoor dat ik goed moe ben. Gelukkig slaap ik goed en ben ik nog steeds gezond. De dames zijn erg zorgzaam.

Pondicherry, het Parijs van India

2009-07-03T09:13:00.001-07:00

Vandaag ben ik met mr Ravi, Selvamani en Vanitha naar Pondicherry (ook wel Pondy genoemd) geweest. We vertrokken rond 14:00 uit Paniyur en kwamen rond 15:30 aan. Pondicherry is door de Fransen gesticht en dat merkte ik wel. Goede stedenbouwkunde! De straten waren netjes aangelegd. Stoepen zijn aanwezig, maar worden om onduidelijke rede niet of nauwelijks door Indiase mensen gebruikt. Groene perken met in vormen gesnoeide struiken. Flaneren over de boulevard, pinda's eten op de rotsige kust. Op de centrale plek staat een monument met Ghandi en daar net achter een 'place de la concorde' inclusief obelisk. Rotondes ontbraken ook niet. Op de rotondes is het hier zo'n chaos dat de Champs Elysee er nog een voorbeeld aan kan nemen. een kerk die lijkt op de Notre Dame ontbrak ook niet in het geheel. Ik voelde me wel thuis in deze stad. Het oude franse gedeelte was heerlijk rustig. We bezochten eerst een ashram, de Sri Aurobindo Ashram, die erg bekend schijnt te zijn. Er waren prachtige bloemen, het rook heerlijk en de ashram straalde rust uit. Vervolgens flaneren langs de kust. Rond 18:00 gingen we shoppen, want de dames vonden dat ik meer kleding nodig heb en ik moet een Sari aan op mijn verjaardag. Ik had het warm, had dorst en was moe. Niet echt de beste omstandigheden om met mij te winkelen, kan ik je vertellen. Maar toch ben ik geslaagd. We hebben twee Sari's gekocht, een blauwe en een rode en ook nog een set 'gewone' kleding en slippers. Al met al geslaagd en de dames ook helemaal blij, want nu kunnen ze de sari's klaarmaken. Er moet namelijk nog een soort truitje voor onder de sari genaaid worden en met de doeken moet volgens mij ook iets gebeuren. Ik wacht rustig af en ga ervan uit dat jullie binnenkort kunnen genieten van foto's van Ingeborg in een Sari.

Cheyur

2009-07-03T00:29:00.001-07:00

Gisteren ben ik in het huis van Selvamani gaan lunchen. Zij woont met haar ouders in Cheyur, een wat grotere plaats hier in de buurt, met pinautomaat. Op donderdag is daar altijd markt. op weg naar Cheyur reden we langs velden waar zout gewonnen wordt.

De vader van Selvamani heeft hun huis met twee verdiepingen in twee jaar gebouwd. In 1985 was het klaar, maar de woning lijkt niet op de jaren '80 stijl van de woningen in Nederland. De keuken is buiten op straat. Het straatje is een soort erf waar allemaal familieleden wonen. Na de lunch liepen Selvamani en ik de 'stad' in. De inwoners zijn niet gewend een lange, blanke, blonde vrouw op straat tegen te komen. Iedereen keek naar me, stond stil, draaide zich om en liep achter me aan. Voor filmsterren moet dit heel normaal zijn. Wat ben ik blij dat ik geen filmster ben, ik voelde me helemaal niet prettig bij al die aandacht.

De markt werd goed bezocht. Vanuit de hele omgeving komen mensen naar deze markt om inkopen te doen. Mijn wandeling door de 'hoofdstraat' heeft er in ieder geval voor gezorgd dat iedereen de volgende dag een Selvamani vroeg wie ik was, waar ik vandaan kwam en wat ik hier deed.

Othiyur

2009-07-01T08:51:00.000-07:00

Vandaag is het record van maximaal aantal

personen in de riksja inclusief mij verbroken. Het aantal personen staat nu op 14. Dit aantal is gehaald toen ik met al de dames terug reed van een inauguratie van een nieuwe tempel in Othiyur. De nieuwe tempel staat bij het huis van mr. Ravi. Het was een bijzondere ervaring. Veel harde muziek, vuurwerk, offers, al met al een hele ceremonie. We kwamen rond 9:00 aan en rond 11:00 was ik besprenkeld met ''heilig water'' en meerdere bindi's (stippen op voorhoofd), gingen we met elkaar eten. Vervolgens zijn we naar het huis van Shridevi gegaan. Zij is een van de dames van CWDR. Er werden wat jongens bijgeroepen om kokosnoten uit de boom te plukken. Deze werden door de broers van Shridevi opengehakt, zodat we kokosmelk konden drinken en kokos eten. Daarna dus terug met de overvolle riksja. Alles bij elkaar een bijzondere dag.

Exams

2009-06-30T06:06:00.000-07:00

De afgelopen dagen waren rustig. Tijd om rustig na te denken over wat ik er allemaal van vindt om hier te zijn. Het is een tijd met gemengde gevoelens. Ik vind het heel bijzonder te ervaren aan hoeveel dingen ik gewend ben in het rijke leven in Nederland. Schoon drinkwater, afval wordt opgehaald, eten kun je in voorverpakte hoeveelheden kopen, keukenapparaten maken koken eenvoudiger, alles is te koop en minstens bij drie verschillende winkels in de buurt te halen, met verschillende merken etc. etc. Ik begin die luxe nu pas goed te zien. Het is hier erg warm. In Nederland ook, hoor ik van verschillende kanten. Ik moet best wennen aan de rust, het onbekende wat de dag brengen zal, de afwachtende houding, geloof dat het wel goed komt en overgave aan de situatie. De dagactiviteit bestaat vooral uit eten koken. Rond 11:00 wordt daarmee begonnen en rond 13:00 is het eten meestal klaar. Dan is het te warm om iets te doen, dus kijken we een beetje tv, lees ik wat in de hangmat en leer ik tamil. Mijn inspanningen om Tamil te leren worden erg gewaardeerd. Allemaal bijzondere tekens en van de spreektaal maak ik nog niet niet veel. Maar ik ben nog maar 3 dagen bezig, dus ik mag nog wel even. Rond 17:00 komen de kindjes voor Engelse les. Vandaag had ik een spelletje met de kindjes tijdens de engelse les gedaan. Met gebaren moesten ze open, erase, stack, pop, knock, draw en push leren. Ze wilden zichzelf graag. bewijzen en vroegen om een exam. Ze wilden het opschrijven, en zeiden dat ze het al uit hun hoofd konden, maar de resultaten vielen wat tegen. Morgen hebben ze een herkansing. Om 18:00 is de les weer afgelopen. Vandaag is dus de eerste keer dat ik een examen heb afgelegd :) Dat resultaat kan me niet meer afgenomen worden!
Morgen ga ik naar het huis van Mr. Ravi. We gaan er 's morgens heen en ik moet me netjes kleden is mij gezegd. Ik ben benieuwd wat ik mee ga maken. O ja de dames zijn erg trots op de bloemen in de tuin. Hier zijn wat foto's.

Engelse les

2009-06-27T06:15:00.000-07:00

Het klasje met kinderen veranderd met de dag. Er is een ''vast kern'' van 6 kindjes en elke dag komen er meer bij. Wel gezellig en ik ben erg populair. De faciliteiten zijn uitgebreid met een whiteboard, maar die is niet heel schoon en de stiften zijn niet altijd leesbaar. Ik heb er wel lol in en kan me voorstellen dat mijn zus lerares is geworden. De kindjes zijn erg leergierig.

Lerares en kokkin

2009-06-26T08:28:00.000-07:00

Sinds kort geef ik aan twee klassen les. Gisteren was mijn eerste engelse les aan circa 8 kleine kinderen. Ik ben zo populair dat ze vandaag heel graag weer les van mij wilden en er zelfs meer kinderen bij kwamen. Vandaag heb ik ook aan de staff engels gegeven. Engelse regelmatige en onregelmatige werkwoorden omzetten van verleden tijd naar tegenwoordige tijd en andersom. Erg leuk, maar ook heel hard improviseren en bedenken hoe ik dit moet aanpakken. Mocht iemand tips hebben, laat me dat dan alsjeblieft weten! Helaas kan ik geen internet spelletjes door de kinderen laten spelen, omdat alleen de laptop toegang tot internet heeft. Maar het is erg leuk, vooral door de enthousiaste reacties. Toen de kinderen vanmiddag weg gingen hebben ze bijna 10 minuten lang goodbye, bye, see you tomorrow en thank you geroepen...
Vanmiddag heb ik Nederlands voor de dames gekookt. Aardappels groenten vlees. De aardappels waren gekookt, maar de dames vonden het zo raar om hele aardappels te eten dat ik me heb laten overhalen om ze kort te bakken... Er was een kip voor mij gekocht, geen stukjes, maar een kippenpoot. Gelukkig werd ik geholpen bij het klein maken van de kip, want dat is echt niet mijn favoriete job. Dank aan een potje jus uit Nederlands was er een lekkere saus bij de aardappels. En de kip was goed gekruid met Indiase curry, waardoor de smaak voor de dames niet heel onbekend was. En dan met z'n allen op de vloer met de handen de aardappels groenten en vlees opeten. De dames vonden het erg lekker en zaten goed vol.

Paniyur Perye Kappum

2009-06-26T08:20:00.000-07:00

De titel is de plaatsnaam voor een vissersdorpje hier vlakbij. Gisteren ben ik daar geweest met een groep amerikanen uit Arizona die hier twee dagen zijn geweest. Het waren circa 30 studenten die voorlichting over AIDS kwamen geven. Ze zijn voor circa 2 maanden in India en nu al enkele weken bezig met de voorlichting. Leuk om bij te zijn en leuk om engels te spreken en ervaringen met een andere cultuur uit te wisselen. Vanmiddag gingen ze weer terug naar Chennai en kreeg ik een ketting van schelpen als kado voor mijn zorgzaamheid....

Het dorp Perye Kappum is zwaar getroffen tijdens de tsunami. Twee vrouwen van de organisatie CWDR zijn omgekomen tijdens de tsunami. De wederopbouw is goed verlopen, er staan veel nieuwe huizen.

Mamallapuram

2009-06-23T09:04:00.000-07:00

Vandaag met mr Ravi, Uma, Vanitha en Selvamani naar Mamallapuram geweest. Deze plaats is bekend van de beeldhouwkunst. Er zijn veel beeldhouwers aan het werk in kleine werkplaatsjes langs de straat. We hebben de Five Rathas en de Shore tempel bezocht. De entreeprijs voor Indiase mensen is 10 Rupees en voor buitenlanders 250 Rupees. Van deze ''discriminatie'' stonden mijn Indiase vrienden wel even te kijken. Ook in de winkeltjes werd de prijs voor beeldjes meteen opgevoerd, zodra ik in het zicht kwam. C'est la vie...

In de Five Rathas staat naar zeggen de mooiste olifant van India. Die moest ik natuurlijk wel gezien hebben. Zien jullie meteen een van mijn nieuwe outfits...

Mamallapuram ligt aan zee. Vandaag heb ik in de Indische zee gestaan! Ook hier zijn de golven hoog, net als in Chennai. Er was op deze plek alleen veel meer tourisme dan waar ik in Chennai aan het strand zat. Om het beeld van de dag compleet te maken nog een foto van de dames en heer met wie ik op stap was. Van links naar rechts: Vanitha, Selvamani, mr. Ravi, Uma. Uma en Vanita wonen ook op de campus en zijn dus mijn 'huisgenootjes' hier. Selvamani is de hoofdcoordinator van CWDR voor deze regio. Ze kookt heerlijk! Mr Ravi doet vanalles, chauffeuren met zijn motor, sloten maken, hangmat ophangen etc.

De heen en terugreis vandaag is grotendeels met de bus afgelegd. Terug was het zo druk in de bus dat we de 40 minuten durende reis moesten staan. Het leek erop dat de chauffeur erg haast had, want hij haalde alles en iedereen toeterend in en ging er vanuit dat de weg zeker breed genoeg was voor minstens drie voertuigen naast elkaar. De heenreis was wat comfortabeler. Wel vond ik grappig een soort schilderijtje in de bus te zien met een afbeelding van Jezus, Shiva en een moskee. Dit om uit te beelden dat het Christendom, Hindoeisme en Islam hier naast elkaar leven.

Hangmat

2009-06-22T05:57:00.000-07:00

Vandaag rustig aan gedaan. Lekker lezen en zoals je kunt zien de hangmat opgehangen. De hangmat heb ik van mijn collega bij Estrade gekregen om te ontspannen. Nou dat lukt wel zo. Meneer Ravi, die je in de hangmat ziet liggen, kwam vanmiddag trots een rol toiletpapier brengen. Ik had om toiletpapier gevraagd en hij heeft het ergens ver weg moeten halen. De hangmat hangt aan een mangoboom. Ik had nooit gedacht dat ik ooit in een hangmat aan een mangoboom een boek zou lezen. Zojuist heeft het hard geregend en geonweerd. De dames waren aan het koken en opeens viel de stroom uit. Verder gekookt met kaarsen en na een klein half uur ging alles weer aan. Dat komt wel vaker voor, maakt het leven hier wel spannend.

Lekker gegeten. Al het eten hier vind ik erg lekker. Ik krijg eigenlijk drie warme maaltijden, 'smorgens idli een soort dikke rijst koeken met verschillende sauzen (kokos, curry), 'smiddags rijst met saus (vanmiddag dahl), vanavond chapati met saus.

Kamer in Paniyur

2009-06-21T05:42:00.000-07:00

Bij deze wat foto's van mijn kamer. Om het wat persoonlijker te maken heb ik de vlaggen van Jenny en Marleen opgehangen en kaarten en foto's op een doek aan de muur. Dat hielp me de eerste uurtjes wel om hier te wennen. Het is een prima kamertje met toilet en douche. Speciaal voor vrijwilligers is er een ''westers'' toilet gemaakt, zodat ik gewoon kan zitten. Ik vind het vooral aangenaam dat ik zo in de tuin kijk. Helaas merk ik dat het fototoestel moeite heeft met het licht hier, dus de kwaliteit is niet helemaal wat ik van de camera gewend ben.

Eerste dag in Paniyur

2009-06-20T22:24:00.000-07:00

Kijk ik naar buiten, zie ik een eekhoorn over het dak klimmen, net buiten mijn deur. Wat een mooi gezicht. Als het niet zo warm was zou ik denken dat ik in de Ardennen was :) Nou ja er zijn nog wel wat meer verschillend dan alleen de temperatuur. De tuinman is de tuin aan het sproeien. Het is vandaag erg rustig, op zondag zijn er geen lessen en heeft iedereen tijd voor zichzelf. Een kerk is hier niet in de buurt, wel tempels, maar ik denk dat ik vandaag lekker ga lezen. Zojuist met de autoriksja naar de stad geweest. Wat een avontuur. Op het hoogtepunt zaten we met 12 man/vrouw in de riksja inclusief chauffeur. Er zitten drie bankjes in de riksja, de voorste met de chauffeur in het midden en twee man ernaast. Daarachter twee bankjes met 4 man per bankje en dan nog een man die aan de riksja hangt, dan kom je aan 12. Gelukkig zat ik beide keren ''veilig'' in het midden.

We reden langs een vlakte waar zout uit de grond gehaald wordt. Allemaal handwerk en kleinschalig.

Chennai

2009-06-20T21:41:00.000-07:00

Nog even over Chennai. De foto laat het kantoor van CWDR in Chennai zien. Je ziet links een dame achter een computer werken. De deur achter haar is de ingang tot de kamer waar ik sliep. Rechts zie je een dame met zalmkleurige kleding. Zij is de secretaresse en staat in haar kantoor. De temperatuur is ca. 35 C. In Chennai werken 8 coordinators en 12 fieldworkers. Ik heb het meest met de coordinators opgetrokken, omdat zij iedere morgen in het kantoor verzamelden. Je kunt ze ook zien op de foto die ik op www.ibrouwer.nl/blog heb geplaatst.

Een van de spannendste avonturen in Chennai was een rit achterop de scooter van een van de dames. Wat een getoeter en constant zoeken van een gaatje tussen alle auto's om maar zo snel mogelijk op de plaats van bestemming te komen. Ik vond het wel mooi en was verwonderd dat ik zo ontspannen achterop de scooter kon zitten. Ondertussen heb ik al veel vervoersmiddelen gebruikt: bus, auto, scooter, motor, lopen. Scooters en brommers zijn allemaal zonder helm. Auto's zonder gordel. Veiligheid staat hier niet op nummer 1...